විපත

පොඩි කාලේ මන් එද්දී
ලස්සමයි මේ  කැලේ.
නෑ සද්ද තිබුනෙනම්
දැන් වගේ කලබලේ.
ඒක හින්දයි ආවේ
කන්න ලා දලු කොලේ.
යන්න බැරි උනා යලි
ඉන්න යහතින් රැලේ...

බඩ ගින්න උහුලගෙන
කොල අත්ත ගේනකන්.
මගේ අම්මා බලන් ඇති
මන් ඒවී කියා දැන්.
ඇයට මා සොයාගෙන
එන්න බැරි නිසාවෙන්.
අම්මා හඩනවා ඇති
ගලක් යට තනිකමින්.....

වෙඩි වැදුනු කකුල නෑ
තවම සුව අම්මගෙත්
ඇය මැරෙන එකයි දුක
නැති නිසා කන්නවත්.
අද මමත් මැරිලා ගියා
හිතින් වත් නොහිතුවත්.
මහත්තයෝ අදින් පසූ
කෑම නෑ අම්මටත්......